Zijn wieg stond in Aalsmeer, handbal spelen doet hij vanaf zijn vierde. Twaalf jaar geleden werd hij Kwakelaar nadat hij kon instromen in een nieuwbouwproject. Inmiddels is Pascal Maarsen trotse vader van twee handbaldochters en trainer van de dames 1 en de C1.
Wie is Pascal?
‘Best een druk mannetje. Altijd met van alles in de weer. Klussen, sporten, gezinsleven en mensen bijstaan die hulp nodig hebben. Daar haal ik allemaal energie uit. Tot rust kom ik thuis, bij de tuinhaard en de barbecue. Of tijdens een potje gamen en muziek maken op mijn keyboard, mondharmonica of gitaar.’
Mooiste sportmoment
‘Tijdens een bekerwedstrijd bij het Westfriese VZV speelden we voor duizend man luidruchtig thuispubliek. Mijn positie was hoekspeler op rechts, ik legde er negen of tien achter elkaar in, na elk doelpunt werd mijn naam omgeroepen. Gevolg was dat het hele publiek zich tegen me keerde. Er werd gejoeld en gejouwd, maar ons team bleef functioneren als een geoliede machine. Het was bloedheet in de zaal, de gemoederen op de tribune liepen steeds hoger op. We hebben uiteindelijk verloren, maar dat maakt niet uit. Het is en blijft mijn meest memorabele wedstrijd.’
Grote voorbeeld
‘Dat zijn mijn vroegere trainers Kees Boomhouwer en Willem Geleijn. In hun jonge jaren waren ze de beste handbalspelers van Aalsmeer, later kozen ze voor het trainerschap. Ik kon voor alles bij ze terecht, van vragen over tactiek, techniek en kracht, tot meer persoonlijke vragen. Van Willem leerde ik dat een balletje trappen voor een handbalwedstrijd zorgt voor ontspanning. Kees woont nu in Barcelona, op zijn afscheidsavond heeft hij voor de laatste keer wijze levenslessen met me gedeeld.’
KDO
‘Als vereniging? Een mooie groep mensen die samen op weg zijn om sport, gezondheid en welzijn naar een hoger peil te tillen. En als ik inzoom op handbal, durf ik te stellen dat we in staat zijn om veel te bereiken met weinig kader. We hebben twee damesteams in de eerste klasse en de jeugd draait mee in de hoogste regionen. Dat is knap, zeker als je bedenkt dat KDO geen professionele handbalvereniging is, maar een echte breedtesportvereniging. De mensen die in ons bestuur zitten, hebben een warm kloppend hart voor handbal. Er is sprake van een clustering van bevlogen en kundige mensen. Die vind je niet zo makkelijk, dat is echt een gelukkige samenloop van omstandigheden.’
Toekomstvisie
‘Toen het team van mijn dochter om een trainer verlegen zat, besloot ik bij te springen. Lange tijd ben ik jeugdtrainer geweest, een paar maanden geleden ben ik trainer van de dames 1 geworden. Eerst als interim, nu als vaste trainer. Gewoon, omdat ik het zo leuk vind. De speelsters reageren relaxed als het een keer niet goed gaat, ze begrijpen dat ook ik nog het nodige moet leren. En ik ben van mijn kant gemotiveerd om mijn trainersdiploma’s te gaan halen. Het zou fantastisch zijn als we met KDO kunnen gaan meedraaien in de Eerste Divisie. Het huidige C-team kan dat niveau halen, maar ik ben bang dat een aantal speelsters vroegtijdig wordt weggekocht.’
Dit doe ik nooit meer
‘Op mijn 13e begon ik met roken. Om stoer te doen, om erbij te horen. Toen ik mijn vrouw leerde kennen, was het gelijk over. Niet omdat ze het veroordeelde, maar omdat ik gezondheidsklachten kreeg. Stop ermee, adviseerde de huisarts, nadat hij had geconstateerd dat mijn bloeddruk veel te hoog was. Nu slik ik voor de rest van mijn leven medicijnen om de bloeddruk te verlagen, en dat is echt begonnen bij dat stomme roken. Maar als ik op een terras naast iemand zit die rookt, vind ik het nog steeds lekker ruiken. Ja, ik ben verslavingsgevoelig. Mijn fanatieke sporten is óók een verslaving, maar wel een gezonde.’
Favoriete training
‘Een oefenpartij spelen vind ik nog altijd de beste trainingsvorm. Je kunt het spel even stilleggen en bepaalde acties evalueren of analyseren. Verder is het belangrijk om veel samen te spelen, zodat je elkaar blindelings weet te vinden. Al doende versterk je ook het teamgevoel. Mijn spelers moeten altijd respectvol met elkaar omgaan, ook na een fout of misverstand. Vooral jeugdspelers staan open voor tekst en uitleg. Als een speler uitblinkt, krijgt die van mij meer kansen. En dan leg ik de anderen uit waarom ik dat vind. En als volgende week een ander uitblinkt, krijgt die alle ballen aangespeeld. Communicatie is alles.’
Anecdote
‘In 2008 hadden Misha en ik een mooie vakantie doorgebracht op Tenerife. Het vliegtuig dat ons naar huis zou brengen, vertoonde vlak voor het opstijgen technische problemen en keerde terug naar de terminal. Na een vertraging van ruim een uur, werd een tweede startpoging ingezet. De helft van de passagiers moest achterblijven op Tenerife, wij behoorden tot de gelukkigen die mee mochten. Tijdens de vlucht ging er van alles mis. De motoren haperden na het opstijgen, maar sloegen gelukkig weer aan. Je begrijpt dat we ‘m de hele vlucht behoorlijk hebben zitten knijpen. Een dag later is hetzelfde vliegtuig fataal gecrasht, met meer dan 150 doden tot gevolg. We zijn echt door het oog van de naald gekropen.’
Wedstrijdrituelen
‘Ik laat mijn handbalsters voor de wedstrijd vijf minuten voetballen, zoals ik dat van mijn oude trainers heb geleerd. Het ziet er raar uit en brengt tegenstanders regelmatig in verwarring. Maar de meiden ontspannen ervan, ze sparen de armspieren en zetten en passant de hart long-functie aan het werk. Alleen maar voordelen dus.’
Lijf en leden
‘Tijdens een duel maakte ik een schijnbeweging, waarbij mijn knie een knikkend geluid maakte. De hele boel zat op slag muurvast, in het ziekenhuis bleek dat mijn meniscus ernaast lag. Sindsdien speel ik met een brace, ook omdat ik geen kraakbeen meer heb. Toen ik 14 jaar oud was, ben ik aangereden door een brommer. Ik hielp de bestuurder netjes overeind, waarna de man prompt opstapte en doorreed. Voor de hele zaak is nog aandacht gevraagd in Opsporing Verzocht, maar de dader is nooit opgespoord. Dat is jammer, want mijn ouders hadden hem graag aansprakelijk gesteld voor de revalidatie van mijn rug. Er waren drie wervels verschoven, ik heb vier jaar lang met een stalen korset moeten rondlopen. Voordeel was wel dat ik dankzij dat korset mooi rechtop achter mijn keyboard zat.’
Gouden tip
‘Binnenkort laat ik DFQ op mijn onderarm tatoeëren. Dat is mijn levensmotto, het staat voor Don't Fucking Quit - Geef Verdomme Nooit Op. Niet in de sport, niet in het leven, niet tijdens ziekte. Er is altijd een manier om iets op te lossen.’
CLOSE UP is een 2-wekelijkse rubriek die wordt geschreven door onze sporthalbeheerder Peter Klooster.
